محققين شيعه معتقدند كه فعل معصوم عليه السّلام بر چيزى بيش از جواز دلالت نمىكند ، زيرا فعل ، فى نفسه مجمل است و لسان ندارد تا اينكه ما ملزم به پيروى از مدلول لسان آن شويم ، بلى ! از ادله‌ى عصمت معصوم عليه السّلام مىفهميم كه معصوم عليه السّلام مرتكب گناه و خلاف نمىشود ، پس مجرد صدور فعل از ايشان ، دلالت مىكند كه اين فعل بر ايشان حرام نيست و براى ديگران نيز ارتكاب آن جايز است . گروه ديگرى از اهل تسنن نيز همين قول را برگزيده‌اند . « 1 » البته در تمام اقسام سنّت ، عدم وجود مانع از بيان و تبليغ حكم شرعى توسط معصوم عليه السّلام شرط است . مثلا اگر معصوم عليه السّلام در حال تقيّه باشد ، نمىتوان به سنّت در حال تقيّه استناد كرد . به عنوان « قاعده تقيّه » رجوع شود . 15 - دلالت قول : كلام معصوم عليه السّلام در صورتى كه نص يا ظاهر در معنايى باشد ، دليل بر حكم شرعى به همان صورت است كه بيان شده . مثلا اگر معصوم عليه السّلام بفرمايد : هركسى در ماه رمضان عمدا روزه‌ى خود را افطار كند ، بايد شصت روز روزه بگيرد . از اين كلام مىفهميم كه شصت روز روزه گرفتن براى كسى كه عمدا روزه خود را افطار كرده ، واجب است . در غير اين صورت بايد براى تشخيص لغات مشكل و غير متعارف ، به اهل فن مراجعه نمود . به عنوان « قول لغوى » مراجعه شود .

--> ( 1 ) الاصول العامة ، ص 233 .